ایمپلنت یک ضرورت است نه یک انتخاب

موارد عدم تجویز مطلق جراحی ایمپلنت

ایمپلنت های دندانی یکی از درمان های بسیار مفید برای افراد بی دندان می باشد و کمک بسیار زیادی به این افراد برای تغذیه ،صحبت کردن و حفظ زیبایی می نمایند.هر چند این درمان از موفق ترین درمان های دندانپزشکی به حساب می آِید ، باید دانست کاربرد به جای آن ها بسیار مهم است.بررسی وضعیت سلامت کلی بیمار قبل از درمان از موارد مهمی است که ایمپلنتولوژیست باید به آن بپردازد.
در موارد زیر کاربرد ایمپلنت های دندانی مطلقا" ممنوع است و باعث به خطر افتادن سلامت کلی بیمار ویا از دست رفتن ایمپلنت می شود.

- سکته (انفارکتوس ) قلبی که به تازگی رخ داده باشد
در این دسته از بیماران بعد از ثابت شدن وضعیت بیمار( شش ماه بعد)،با نظر پزشک معالج بیمار و ملاحظات دیگر می توان از ایمپلنت ها بهره برد.

- دریچه مصنوعی قلب

در این مورد نیز تا زمانی که بیمار کاملا"ثابت شده باشد یعنی حدود پانزده تا هجده ماه پس از جراحی دریچه نباید اقدام به جراحی ایمپلنت نمود.پس از آن نیز فقط با نظر پزشک معالج و در نظر گرفتن ملاحظات خاص می توان اقدام به انجام جراحی ایمپلنت نمود.

- بیماری پیشرفته کلیه

- دیابت مقاوم به درمان

در بیماران دیابتی در صورتی که به طور کامل تحت درمان قرار گیرند و به درمان پاسخ مناسب بدهند،مشکلی از نظر کاربرد ایمپلنت وجود ندارد.در بیمارانی که نمی توانند بیماری خود را به طورکامل کنترل نمایند کاربرد ایمپلنت های دندانی می تواند ن دچار مشکل شود.

- الکلیسم مزمن یا شدید

- پوکی استخوان منتشر

- استئومالاسی(نرمی استخوان) مقاوم به درمان

- بیمارانی که در حال انجام رادیوتراپی و شیمی درمانی می باشند

- معتادین به مواد مخدر

- سیگاری های شدید بیش تر از یک پاکت سیگار در روز